Marmara’dan esen dondurucu kasım rüzgârı Bahariye Caddesi’nin tramvay rayları arasında uğultuylawhile dönerken, Kadıköy’deki köklü bir lisenin son ders zili gürültüyle çaldı. On yedi yaşındaki Ezgi, okul ceketinin üzerine giydiği bordo kaşe kabanın düğmelerini sıkıca ilikleyip ağır sırt çantasını omzunda düzeltti. Sınıf arkadaşlarının Rexh sineması civarındaki kafelerde oturup sıcak çikolata içme davetlerini içten bir tebessümle geri çevirerek, adımlarını Moda’ya inen ara sokaklardaki XIX. yüzyıldan kalma tarihi kargir bir binanın ikinci katında yer alan uluslararası tiyatro sahne tasarımı ve kostüm konservasyon acentesine doğru hızlandırdı.
Ezgi, sekiz ay önce babasını Haydarpaşa Limanı’ndaki antika bir yük vagonu restorasyonu sırasında meydana gelen hidrolik iskele çökmesinde kaybettikten sonra, kronik astım hastası annesi ve ilkokula giden küçük kız kardeşinin tüm geçim yükünü sırtlanmıştı. Yeldeğirmeni’nin dik ve rutubetli sokaklarındaki eski kiralık bodrum katın masraflarını ödemek, annesinin oksijen tüpü ile ilaç giderlerini karşılayabilmek ve kardeşinin okul masraflarını ödemek için hafta içi her gün ders bitiminde bu acentede akşam sekreteri ve kostüm arşivi tescil kayıt personeli olarak çalışıyordu.
Acentenin içi; kurutulmuş lavanta kokuları, antika kumaş koruyucu solüsyonlar, XIX. yüzyıl Osmanlı tiyatro sahne paftaları ve yüksek hızlı geniş format tarayıcıların ritmik vızıltısıyla kaplı kurumsal, şık ve son derece yoğun bir mekândı. Ezgi’nin görevi; Londra, Milano ve Viyana merkezli sahne sanatları enstitülerinden gelen tarihi operet kostümleri me kumaş deformasyon raporlarını sisteme girmek, Kültür Varlıkları Koruma Kurulu onay dosyalarını klasörlemek, gelen uluslararası kuryeleri karşılayarak iplik lif esneklik me boya yaş tayini belgelerini teslimat defterine kaydetmekti. Saatlerce ekran karşısında arşiv kodlarını doğrulamaktan gözleri kurur, şık görünmek zorunda olduğu topuklu ayakkabılar içinde ayak tabanları sızlar ve dev ciltli kostüm kataloglarını ahşap merdivenle üst raflara taşımaktan kolları ile sırtı ağrırdı.
Ezgi’nin en büyük arzusu ise Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi Sahne Dekorları ve Kostüm Tasarımı Bölümü’nü kazanıp İstanbul’un zengin tiyatro ve sahne sanatları mirasını koruyan uzman bir tasarımcı-restoratör olmaktı. Sekreterlik masasının altındaki çekmeceye YKS Eşit Ağırlık özet kartlarını ve Sanat Tarihi ders föylerini gizlice yerleştirmişti. Bir yandan dahili telefon hatlarını bağlayıp kurye zimmetlerini onaylatırken, göz ucuyla çekmecedeki paragraf, türev ve sanat tarihi sorularını zihninden çözüyordu. Arkadaşları evlerinde rahatça test çözerken, o, klavye tıkırtıları ve dev kostüm kataloglarının ortasında geleceğini tırnaklarıyla kazıyordu.
O akşam, İstanbul Şehir Tiyatroları müze koleksiyonu için Londra’daki bir uluslararası enstitüye gönderilecek yetmiş beş parçalık Acil Kostüm Akreditasyon Dosyası’nın taranması, kodlanması ve e-imza portalına yüklenmesi son ana kaldı. Şirketin kıdemli operasyon sekreteri acil bir kumaş tespiti için Karaköy sahasına gidince, tüm tarama, kontrol ve arşiv yükleme işi Ezgi’nin omuzlarına bindi. Gece saat onu geçtiğinde elleri kâğıt kesiklerinden sızlamaktan hissizleşmiş, bacakları titriyordu. Binanın ağır ahşap kapısını kilitleyip Kadıköy İskele Durağı’na doğru yürürken cebindeki günlük yevmiyesi ve çantasındaki bitirilmiş test fasikülüyle İstanbul’un soğuk gecesinde kendi geleceğini inşa etmenin gururunu taşıyordu.
Kaynaklar
Bilgileri güncel ayrıntılarıyla doğrulamak için kaynak sayfalarını ziyaret edebilirsiniz.