Olgun Escort Hande

Pera’nın tarihi Pasaj-ı Şark pasajından İstiklal Caddesi’nin kalabalığına süzülen soğuk ekim yağmuru, nostaljik tramvayın raylarını ıslatıp tarihi konakların dökülen sıvalarını süzdürürken, Beyoğlu’ndaki asırlık bir Lisesinin son ders zili çaldı. On yedi yaşındaki Hande, okul ceketinin üzerine giydiği bordo kabanının önünü kavrayıp ağır sırt çantasının askılarını omuzlarında düzeltti. Sınıf arkadaşlarının Fransız Sokağı’ndaki şirin kafelerde oturup sıcak salep içme planlarını tebessümle geri çevirerek, adımlarını Tünel Meydanı’na yakın, XIX. yüzyıldan kalma iki katlı yüksek tavanlı bir binada faaliyet gösteren uluslararası tarihi tiyatro sahnesi ve müzik aletleri restorasyon acentesine doğru hızlandırdı.

Hande, sekiz ay önce babasını Beyoğlu’ndaki tarihi bir tiyatro salonunun tünel ve sahne altı ahşap taşıyıcı kolonlarının restorasyonu sırasında gerçekleşen çökmede kaybettikten sonra, yatalak anneannesi ve ilkokula giden küçük kız kardeşinin tek dayanağı haline gelmişti. Tarlabaşı’nın dik ve rutubetli ara sokaklarından birindeki kiralık dairenin masraflarını ödemek, anneannesinin evde bakım ve medikal ilaç masrafları ile kardeşinin beslenme giderlerini karşılayabilmek için hafta içi her gün ders bitiminde bu acentede akşam sekreteri ve tarihi enstrüman-dekor envanter kayıt personeli olarak çalışıyordu.

Büro; abanoz ve gül ağacı cilası kokusu, antika piyanoların keçe parçaları, sahnelerin akustik paftaları ve yüksek hızlı geniş format tarayıcıların ritmik sesleriyle kaplı vakur bir mekândı. Hande’nin görevi; Viyana ve Prag merkezli müzik enstitülerinden gelen XVIII. yüzyıl yaylı çalgıları ve sahne mekanizmaları analiz raporlarını sisteme işlemek, Kültür ve Turizm Bakanlığı Sanat Eserleri Koruma onay dosyalarını kodlarına göre klasörlemek, gelen uluslararası kuryeleri karşılayarak ahşap acoustic desibel ve akustik frekans test belgelerini teslimat defterine kaydetmekti. Saatlerce ekran karşısında frekans aralıklarını, ahşap nem katsayılarını ve uluslararası tescil kodlarını doğrulamaktan göz pınarları kurur, topuklu ayakkabılar içinde ayak tabanları sızlar ve ağır deri klasörleri yüksek raflara taşımaktan omuzları ağrırdı.

Hande’nin en büyük arzusu ise Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi Devlet Konservatuvarı Müzik Teknolojileri Bölümü’nü kazanıp İstanbul’un tarihi sahnelerini ve unutulmaya yüz tutmuş enstrümanlarını geleceğe taşıyan bir akustik uzmanı olmaktı. Sekreterlik masasının altındaki çekmeceye YKS Eşit Ağırlık özet kartlarını ve Matematik ders föylerini gizlice yerleştirmişti. Bir yandan dahili telefon hatlarını yönlendirip kurye zimmetlerini yaparken, göz ucuyla çekmecedeki türev, integral ve analitik geometri sorularını zihninden çözüyordu. Arkadaşları evlerinde rahatça ders çalışırken, o, klavye tıkırtıları ve antika enstrüman çizimlerinin ortasında geleceğini tırnaklarıyla kazıyordu.

O akşam, Atatürk Kültür Merkezi ve tarihi Pera tiyatrolarının enstrüman envanteri için Viyana’daki Uluslararası Müzik Mirası Konseyi’ne gönderilecek yetmiş beş parçalık Acil Akreditasyon Dosyası’nın taranması ve e-imza portalına yüklenmesi son ana kaldı. Şirketin kıdemli operasyon sekreteri acil bir sahne tespiti için Kadıköy Süreyya Operası’na gidince, tüm tarama, kontrol ve arşiv yükleme işi Hande’nin üzerine bindi. Gece saat onu geçtiğinde elleri kâğıt kesiklerinden sızlamaktan hissizleşmiş, bacakları yorgunluktan titriyordu. Binanın ağır ahşap kapısını kilitleyip Şişhane Metro Durağı’na doğru yürürken cebindeki günlük yevmiyesi ve çantasındaki bitirilmiş test fasikülüyle İstanbul’un dondurucu gecesinde kendi geleceğini inşa etmenin gururunu taşıyordu.