Zeytinburnu Kazlıçeşme’deki imalat hangarlarına, 6000 tonluk sıcak döküm preslerinin ve otomatik CNC torna tezgahlarının derinden gelen ritmik gümleme sesine, sahilden geçen tırların gürültüsü karışırken, yakındaki bir meslek lisesinin çıkış zili gürültüyle yankılandı. On altı yaşındaki Damla, okul ceketini çıkarıp çabucak sırt çantasına koydu ve kalın yün atkısına sarındı. Sınıf arkadaşlarının sahil parkına doğru yürürken akşam planları yapmasını tebessümle reddederek, adımlarını bor yağı, işlenmiş metal tozu ve ağır döküm dumanı kokan sanayi alanına doğru çevirdi.
Damla, derin deniz petrol platformları ve tüp geçit hatları için yüksek basınçlı titanyum vanalar ustası olan babasının indüksiyon fırınındaki hidrojen vanasının patlaması sonucu iki elinde kalıcı doku kaybı ve işitme engeli yaşaması üzerine altı ay önce ailenin tek geçim kaynağı haline gelmişti. Dört nüfuslu evin kirası ve babasının her ay tekrarlanan fizik tedavi ile medikal kontrol masrafları bu genç kızın omuzlarındaydı. Lise eğitimini aksatmadan akşamları Boğaz tüp geçitleri, denizaltı hatları ve açık deniz platformları için aşırı korozyona ve yüksek basınca dayanıklı titanyum vana gövdeleri, sızdırmazlık kovanları ve flanşlar üreten bu fabrikada çapak alma, mikronluk optik kumpas denetimi ve vakumlu ambalaj işçisi olarak çalışıyordu.
Atölye; bin yedi yüz derece sıcaklıktaki vakumlu ergitme fırınlarının derinden gelen ritmik gümleme sesi, havalı çapak neşterlerinin tiz vızıltısı, kesme yağı dumanı ve ağır metal kokusuyla kaplı devasa bir yerdi. Görevi; fırın hattından çıkan sıcak titanyum vana parçalarının kenarlarındaki mikroskobik pürüzleri pnömatik elmas neşterle temizlemek, dijital mikroskop ve kumpas ile et kalınlığı toleranslarını doğrulamak ve hazır olan hassas parçaları vakumlu steril ambalajlara koyup ahşap kasalara istiflemekti. Saatlerce sıcak fırınların karşısında durmaktan yüzü kızarır, neşter tutmaktan parmak boğumları titrer ve metal buharı genzini yakarak gözlerini sızlatırdı.
Damla’nın tek hayali, İstanbul Teknik Üniversitesi Gemi İnşaatı ve Deniz Bilimleri Fakültesi’ni kazanarak açık deniz yapıları ve denizaltı boru hatları teknolojileri üzerine uzmanlaşan bir mühendis olmaktı. Ambalaj tezgahının karşısındaki beton kolona Fizik ve Kimya özet kartlarını asmıştı. Bir yandan iki eliyle ağır titanyum parçaların çapaklarını temizlerken, gözleriyle duvardaki akışkanlar mekaniği, malzeme mukavemeti ve analitik geometri denklemlerini takip eder, zihninden işlemleri yapmaya çalışırdı. Preslerin çıkardığı ritmik gürültüyü zihnini odaklamak için bir tempoya dönüştürmüştü.
O gece, Marmaray alt altyapı deniz hatları acil bakım projesi için sevk edilecek yüz adetlik özel titanyum vana setinin son kontrolü, çapak temizliği ve ambalajlanması bitirilmek zorundaydı. Atölye sorumlusu rahatsızlanıp erken ayrılınca tüm yük Damla’ya kaldı. Saatlerce duman ve metal tozunun ortasında parçaları tek tek kontrol etti, çapaklarını sıyırdı ve özel ahşap kasalara istifledi. Gece saat yarımı gösterdiğinde ambalajlama ancak bitti. Üstü başı döküm tozu ve ağır fabrika kokar halde binayı kilitledi. Kazlıçeşme Marmaray durağına doğru yürürken esen soğuk poyraz yüzüne çarptı; ama Damla, bu koca şehrin zorluklarına rağmen kendi kaderini çelik bir iradeyle şekillendirdiğini çok iyi biliyordu.
Kaynaklar
Bilgileri güncel ayrıntılarıyla doğrulamak için kaynak sayfalarını ziyaret edebilirsiniz.