Tuzla’nın arka sokaklarında geceler ağır ilerlerdi. Limana yakın mahallelerde ışıklar erken söner, sokak lambaları sarı bir yorgunlukla yanardı. Elif, bu sokakları iyi tanırdı. Yirmi dört yaşındaydı ama hayat ona gençliğini uzun zaman önce unutturmuştu. Küçük, rutubetli bir bodrum katında yaşıyor; duvarlardan sızan nemle, içindeki sıkışmışlık arasında bir fark göremiyordu.
www.anadoluescortlari.com
Elif’in Tuzla’ya gelişi aceleyle olmuştu. Ailesinden kopuşu sessiz ama kesindi. Ne büyük bir kavga, ne de dramatik bir veda… Sadece bir gün, “burada kalırsam yok olacağım” diye düşünmüş ve gitmişti. İstanbul onun için bir kurtuluş gibi görünmüştü ama Tuzla’ya adım attığında, hayatın başka şekillerde de zor olabildiğini anlaması uzun sürmedi.
İlk zamanlar temizlik www.anadoluescortlari.com işlerinde çalıştı. Sabahın erken saatlerinde tersanelere giden servisleri izler, elinde paspasla boş ofisleri silerdi. Yorulurdu ama başını yastığa koyduğunda vicdanı rahattı. Sonra iş azaldı, patron ödeme yapmamaya başladı. Biriken borçlar, geciken kira, sürekli çalan telefonlar… Elif her gün biraz daha daralan bir çemberin içinde kaldı.
www.anadoluescortlari.com
Yanlış insanlara güvendi. “Sadece geçici” denilen şeyler uzadıkça uzadı. Elif kendini, toplumun görmezden gelmeyi tercih ettiği bir hayatın içinde buldu. Bu hayat ona ne saygı ne de güven sunuyordu; sadece hayatta kalma ihtimali veriyordu. Tuzla’nın geceleri sessizdi ama Elif’in içi hiç susmuyordu.