Kuzguncuk’un Boğaz’a açılan dar ve dik taş sokaklarına, mahalle bostanının üzerinden süzülen ıslak yaprak kokusuna ve çınar ağaçlarının arasına kasım akşamının dondurucu poyrazı çökerken, Paşalimanı yakınlarındaki bir anadolu lisesinin son ders zili çaldı. On yedi yaşındaki Büşra, okul ceketinin üzerine bordo renkli uzun kabanını giyip ağır sırt çantasının askılarını omuzlarında düzeltti. Sınıf arkadaşlarının İcadıye Caddesi’ndeki renkli kafelere ve fırınlara doğru sohbet ederek yürümesine katılmayarak, adımlarını Kuzguncuk Sahil Yolu üzerindeki XIX. yüzyıldan kalma üç katlı, dantel gibi işlenmiş ahşap bir yalı-binanın ikinci katında yer alan uluslararası ahşap restorasyon ve tarihi köşk koruma acentesine doğru hızlandırdı.
Büşra, yedi ay önce babasını Beylerbeyi’nde tarihi bir yapının restorasyon iskelesinde geçirdiği talihsiz kaza sonucu kaybettikten sonra kronik böbrek hastası annesi ve kreş çağındaki küçük kardeşinin tüm yaşam yükünü üstlenmişti. Doğancılar’daki eski bir apartman dairesinin kirasını ödemek, annesinin her ay düzenli alınan diyaliz ilaçları ile özel beslenme masraflarını karşılayabilmek için hafta içi her gün ders bitiminde bu acentede akşam sekreteri ve uluslararası ahşap aharlı tescil kayıt personeli olarak çalışıyordu.
Büro; eskitilmiş çam reçinesi, koruyucu bezir yağı, kütük numuneleri ve yüksek çözünürlüklü makro tarayıcıların ritmik vızıltısıyla kaplı son derece vakur, kurumsal ve yüksek tempolu bir mekândı. Büşra’nın görevi; İtalya ve Avusturya’daki restorasyon kurullarından gelen dendrokronoloji (ağaç yaş halkası) analiz şartnamelerini sisteme işlemek, Kültür Varlıkları ve Müzeler Genel Müdürlüğü tescil dosyalarını kodlarına göre klasörlemek, gelen uluslararası kuryeleri karşılayarak ahşap konsolidasyon raporlarını teslimat kütüğüne kaydetmekti. Saatlerce ekran karşısında ağaç türü kodlarını ve nem oranlarını doğrulamaktan göz pınarları kurur, topuklu ayakkabılar içinde ayak tabanları sızlar ve dev arşiv klasörlerini üst raflara taşımaktan kolları ile sırtı ağrırdı.
Büşra’nın en büyük arzusu ise Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi Mimarlık Fakültesi Restorasyon Bölümü’nü kazanıp İstanbul’un yok olmaya yüz tutmuş ahşap mirasını koruyan uzman bir restoratör mimar olmaktı. Sekreterlik masasının altındaki çekmeceye YKS Eşit Ağırlık özet kartlarını ve Tarih-Edebiyat ders föylerini gizlice yerleştirmişti. Bir yandan dahili telefon hatlarını yönlendirip kurye zimmetlerini yaparken, göz ucuyla çekmecedeki sanat tarihi kronolojisi, edebiyat akımları ve paragraf sorularını zihninden çözüyordu. Arkadaşları evlerinde rahatça test çözerken, o, klavye tıkırtıları ve asırlık yalı rölövelerinin ortasında geleceğini tırnaklarıyla kazıyordu.
O akşam, UNESCO Koruma Programı’na iletilecek yetmiş beş parçalık Acil Ahşap Konservasyon Sertifikasyon Dosyası’nın taranması, numaralandırılması ve e-imza portalına yüklenmesi son ana kaldı. Şirketin kıdemli operasyon sekreteri acil bir numune incelemesi için Vaniköy’deki bir restorasyon sahasına gidince, tüm tarama, kontrol, kodlama ve arşiv yükleme işi Büşra’nın omuzlarına bindi. Gece saat onu geçtiğinde elleri kâğıt kesiklerinden sızlamaktan hissizleşmiş, bacakları yorgunluktan titriyordu. Binanın tarihi döküm kapısını kilitleyip Üsküdar İskelesi’ne doğru yürürken cebindeki günlük yevmiyesi ve çantasındaki bitirilmiş test fasikülüyle İstanbul’un dondurucu gecesinde kendi geleceğini inşa etmenin gururunu taşıyordu.
Kaynaklar
Bilgileri güncel ayrıntılarıyla doğrulamak için kaynak sayfalarını ziyaret edebilirsiniz.