Üsküdar’da gün batımı her zaman güzel olur. Kız Kulesi’nin silueti, Boğaz’ın üzerinde yavaşça kararan gökyüzü… İnsan bu manzaraya bakınca hayatın yumuşak bir tarafı olduğuna inanmak istiyor. Ben de eskiden öyle yapardım. Şimdi ise o manzaraya bakarken, içimdeki ağırlığın biraz olsun hafiflemesini bekliyorum.
www.anadoluescortlari.com
Benim adım Aslı. Yirmi üç yaşındayım. Çoğu insan beni tanıdığını sanır ama aslında kimse beni gerçekten bilmez. Üsküdar’ın dar sokaklarında, gündüzleri sessiz olan ama geceleri başka yüzünü gösteren yerlerinde yaşam mücadelesi www.anadoluescortlari.com veriyorum. Bu hayatı seçtiğimi düşünenler var. Oysa ben, sadece ayakta kalmaya çalışıyorum.
Çocukluğum zor geçti. Annem erken yaşta öldü, babam ise onun ardından dağıldı. Ev dediğimiz yer, hiçbir zaman güvenli olmadı. On yedi yaşında evi terk ettiğimde cebimde birkaç lira ve kafamda “bir şekilde olur” düşüncesi vardı. İstanbul büyük bir şehir; insanı yutar ama aynı zamanda umut da verir derlerdi. Benim payıma daha çok yutulmak düştü.
Üsküdar’a ilk geldiğimde bir tekstil www.anadoluescortlari.com atölyesinde çalışıyordum. Sabahın köründe girip akşam karanlığında çıkıyordum. Ama kazandığım para ne kiraya yetti ne de karnımı doyurmaya. Sonra işler kapandı, ben işsiz kaldım. Bir süre parkta banklarda uyudum, tanımadığım insanların kanepelerinde sabahladım. Utanıyordum ama açlık utançtan daha ağırdı.