Seyrantepe Sanayi Sitesi’nin yüksek binaları arasına çöken gri kış karanlığı, oto tamircilerinden yükselen egzoz dumanıyla birleşirken, Kağıthane’deki Anadolu lisesinin son ders zili yankılandı. On altı yaşındaki Serpil, okul ceketini çabucak çıkarıp sırt çantasına koydu ve kalın kaşkoluna sarındı. Sınıf arkadaşlarının Seyrantepe metro durağına doğru neşeyle yürümesine katılmayarak adımlarını iş makinelerinin geçtiği, erimiş plastik ve tiner kokan sanayi caddesindeki bir tabela imalathanesine doğru hızlandırdı.
Serpil, inşaat işçisi olan babasının yüksekten düşerek yatağa bağımlı kalması üzerine sekiz ay önce ailenin tek geçim kaynağı haline gelmişti. Dört nüfuslu evin kirası ve babasının her ay tekrarlanan medikal masrafları bu genç kızın omuzlarındaydı. Lise eğitimini aksatmadan akşamları bu endüstriyel reklam ve pleksi kesim imalathanesinde kenar çapak alma, fırınlı büküm ve kutu koli yapıştırma işçisi olarak çalışıyordu.
Atölye; yüksek hızlı lazer kesim tezgahlarının vızıltısı, keskin kloroform yapıştırıcı kokusu ve erimiş akrilik plastik dumanıyla kaplı bir yerdi. Görevi; lazerden çıkan pleksi harflerin ve panellerin kenarlarındaki pürüzleri el elmasıyla sıyırmak, ısıtıcı rezistansların üzerinde malzemeyi büküp şekil vermek ve hazır tabelaları baloncuklu naylonlara sararak ahşap karkaslara sabitlemekti. Saatlerce keskin yapıştırıcı ve pleksi kokusu solumak gözlerini yakar, büküm tezgahının sıcaklığı yüzünü kızartırdı.
Serpil’in tek hayali, Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi Endüstriyel Tasarım Bölümü’nü kazanarak modern şehir mobilyaları ve aydınlatma sistemleri üzerine uzmanlaşmaktı. Büküm tezgahının karşısındaki panoya Geometri ve YKS Türkçe paragraf kartlarını asmıştı. Bir yandan iki eliyle sıcak pleksi plakayı bükme kalıbına bastırırken, gözleriyle duvardaki açı, teğet ve analitik geometri formüllerini takip eder, zihninden soruları çözmeye çalışırdı. Lazer tezgahının çıkardığı ritmik gürültüyü zihnini odaklamak için bir tempoya dönüştürmüştü.
O gece, Levent’teki bir alışveriş merkezine teslim edilecek büyük bir mağaza tabelasının tüm pleksi harf bükümleri ve paketlemesi acilen bitirilmek zorundaydı. Atölye sorumlusu sevkiyat aracıyla ayrılınca tüm yük Serpil’e kaldı. Saatlerce plastik kokusu ve rezistans sıcaklığının ortasında parçaları tek tek kontrol etti, büktü, yapıştırdı ve ambalajladı. Gece saat yarımı gösterdiğinde paketleme ancak bitti. Üstü başı pleksi tozu ve kloroform kokar halde dükkânı kilitledi. Seyrantepe Metro Durağı’na doğru yürürken esen soğuk poyraz yüzüne çarptı; ama Serpil, bu koca şehrin zorluklarına rağmen kendi kaderini çelik bir iradeyle şekillendirdiğini çok iyi biliyordu.
Kaynaklar
Bilgileri güncel ayrıntılarıyla doğrulamak için kaynak sayfalarını ziyaret edebilirsiniz.