Kasım sonunun kuzeyden esip yüksek sırtlar boyunca ilerleyen kuru ve sert rüzgarı, akşam lambaları yanarken Veysel Karani’nin dar sokaklarında yüzü ve elleri çabucak yoran keskin bir soğuk taşırdı. Sibel (21), elektrik-elektronik ve güvenlik sistemleri bölümü ikinci sınıf öğrencisiydi; sabah erken saatlerde Sultanbeyli’deki daracık aile evinden çıkıp iki araç değiştirerek ulaştığı kampüsteki devre tasarımı ve acil durum sistemleri dersleri biter bitmez, şema defterini ve hesap makinesini çantasına toplayıp bu eski ofise koşardı. Evdeki kira ve doğalgaz faturalarına destek olabilmek, kendi dönemlik laboratuvar ve çıktı giderlerini de çıkarabilmek için öğleden sonra saat üçten akşam dokuz buçuğa kadar burada ofis sekreteri ve sevkiyat kayıt sorumlusu olarak çalışırdı.
Ofis, ana yoldaki cam cepheli modern bürolardan uzak; zemininden hafif bir serinlik yükselen, duvarlarında zon şemaları, seri numarası listeleri ve eski irsaliye klasörleri bulunan, dışarıdaki rüzgarın ve servis araçlarının boğuk sesinin pencerelerden sızdığı sade bir odaydı. Sibel’in masası, arka avluya bakan ama eski ahşap kasasından hafif rüzgar sızan pencerenin hemen önündeydi.
O gün ofiste gece yarısına kadar tamamlanması gereken ertesi gün sabah şantiyelere ve depo binalarına gönderilecek adreslenebilir duman dedektörleri, çıkış yönlendirme levhaları ve flaşör sirenlerin seri numarası ve adet eşleştirmelerinde ciddi bir aksaklık çıkmıştı. Farklı katlara ve yangın bölgelerine ayrılan cihazların depo çıkış fişleri, gün içinde yapılan son dakika proje revizyonlarının ve iade düşümlerinin listelere eksik işlenmesi nedeniyle birbirine girmişti. Ofisin sert, sabırsız ve gözü saatte olan müdürü Galip Bey, elindeki buruşuk çıkış fişini masaya bırakırken öfkeli bir ses tonuyla bağırdı:
“Sibel Hanım, o dedektör ve modül seri numaralarıyla yarın sabahki saha teslimat fişlerini saat beşe kadar netleştirip sevkiyat şefine teslim etmezseniz, sabahki kabul testleri aksar! Yanlış veya eksik giden cihazın şantiye gecikme ve kargo masrafını senin stajyer maaşından karşılayamayız, hatayı derhal çözün!”
Sibel, ekrandaki seri numaralarını, zon kodlarını ve teslim saatlerini tek tek kontrol ederken sabahki derslerden kalan yorgunluğun gözlerine çöktüğünü hissetti. Odadaki küçük elektrikli ısıtıcı akşam saatlerinde odanın tamamını ısıtmaya yetmiyor, özellikle pencere tarafındaki serinlik kendini iyice belli ediyordu. Sabah evden aceleyle çıktığı için kahve içmeye vakti olmamıştı; çantasından çıkardığı kuru simidi termosundan doldurduğu ılık bitki çayıyla yiyerek akşam mesaisini tamamlamaya çalışıyordu.
Genç kızı asıl zorlayan, yarın bir gün yaşam alanlarında ve tesislerde erken uyarı sistemlerini daha güvenilir kılan çözümler geliştiren bir mühendis olmayı isterken, bu serin odada yetişmeyen kayıtların baskısı altında yorulmak ve zaman kaybetmekti. Saat dokuzu geçe ofisin kapısını kilitleyip karanlık ve rüzgarlı sokaktan durağa yürürken rüzgar paltosunu yoklasa da, çantasındaki mühendislik defterine tutunarak kendi emeğiyle ayakta duracağı günlerin umudunu diri tutuyordu.
Kaynaklar
Bilgileri güncel ayrıntılarıyla doğrulamak için kaynak sayfalarını ziyaret edebilirsiniz.