Dar Gelirli Ailenin Escort Kızı Zeynep

İstanbul’un hırçın kalabalığından uzakta, Kuzguncuk’un asırlık çınarlarının gölgesindeki o dar, Arnavut kaldırımlı sokaklarda, Zeynep’in her günü sessiz bir savaşla başlardı. O, bu şehrin sadece dışarıdan görünen masalsı yanını değil, içten içe kemiren zorluklarını da en derinden hissedenlerdendi. Güzel Sanatlar Fakültesi’nde okuma hayalleri kuran Zeynep, babasının ani vefatının ardından kendini hayatın acımasız gerçekleriyle yüz yüze bulmuştu. Annesi ve engelli kardeşiyle birlikte, o iki odalı, ahşap yorgunluğunu her çivisinde hissettiren evlerinde yaşam mücadelesi veriyordu. Bursunun kesilmesiyle birlikte, o çok sevdiği resim fırçalarını eline her alışında, bir sonraki ayın kirasını nasıl ödeyecekleri sorusu, tuvalin üzerindeki renkleri birer birer solduruyordu.

O sabah, martıların sesiyle değil, sokak müzisyenlerinin kemanından yükselen o hüzünlü melodiyle uyandı. Kuzguncuk’un o huzurlu atmosferi bile, Zeynep’in içindeki kaygıyı dindiremiyordu. Oysa bir zamanlar bu sokaklarda ilham perilerini arar, her köşesinde bir resim görürdü. Şimdi ise her köşede bir borç, her yüz ifadesinde bir zorluk okuyordu. Son bir çare olarak, o çok güvendiği portfolyosunu, sahil yolundaki eski bir galeriye götürmeye karar verdi. Yağmur hafif hafif çiselemeye başlarken, tuval kumaşlarını nemden korumak için atkısını üzerlerine serdi. Sahile doğru yürürken, her adımında bu şehrin ona yüklediği ağır yükü hissediyordu. Galeriye ulaştığında, yüreği ağzında bekledi. Ancak galerinin sahibi, eserlerine şöyle bir baktıktan sonra soğuk bir tavırla, "Sergimiz doldu, belki başka sefere" dedi. Zeynep, o an Kuzguncuk’un o renkli evlerinin grileştiğini, gökyüzünün üzerine çöktüğünü hissetti.

Hüsran içinde geri dönerken, sahil kenarındaki küçük bir banka oturdu. Yağmur artık hızlanmıştı, ama o ıslanmaktan kaçmıyordu bile. Çaresizlik, bir sis gibi etrafını sarmışken, yanı başında oturan yaşlı bir kadın, elinde tuttuğu o küçük ama umut dolu menekşe saksısını Zeynep’e uzattı.