Kucaktan İnmeyen Escort Pelin

İkitelli Organize Sanayi Bölgesi’nin devasa imalat hangarlarına, 6000 tonluk sıcak döküm preslerinin ve otomatik CNC torna tezgahlarının derinden gelen ritmik gümleme sesine, TEM otoyolundan geçen ağır tonajlı kargo tırlarının gürültüsü karışırken, semtteki bir meslek lisesinin çıkış zili gürültüyle yankılandı. On altı yaşındaki Pelin, okul ceketini çıkarıp çabucak sırt çantasına koydu ve kalın yün atkısına sarındı. Sınıf arkadaşlarının otobüs duraklarına doğru yürürken akşam planları yapmasını tebessümle reddederek, adımlarını bor yağı, işlenmiş çelik tozu ve ağır döküm dumanı kokan sanayi alanına doğru çevirdi.

Pelin, büyük otomotiv presleri ve demir çelik haddehaneleri için yüksek basınçlı hidrolik pistonlar ustası olan babasının indüksiyon fırınındaki hidrolik valfin patlaması sonucu iki elinde kalıcı doku kaybı ve işitme engeli yaşaması üzerine altı ay önce ailenin tek geçim kaynağı haline gelmişti. Dört nüfuslu evin kirası ve babasının her ay tekrarlanan fizik tedavi ile medikal kontrol masrafları bu genç kızın omuzlarındaydı. Lise eğitimini aksatmadan akşamları otomotiv fabrikaları, demir yolu hatları ve ağır sanayi tesisleri için aşırı torka ve basınca dayanıklı çelik piston kolları, döküm kalıplar ve sızdırmazlık flanşları üreten bu fabrikada çapak alma, mikronluk optik kumpas denetimi ve vakumlu ambalaj işçisi olarak çalışıyordu.

Atölye; bin altı yüz derece sıcaklıktaki indüksiyon fırınlarının derinden gelen ritmik gümleme sesi, havalı çapak neşterlerinin tiz vızıltısı, kesme yağı dumanı ve ağır metal kokusuyla kaplı devasa bir yerdi. Görevi; fırın hattından çıkan sıcak çelik piston parçalarının kenarlarındaki mikroskobik pürüzleri pnömatik elmas neşterle temizlemek, dijital mikroskop ve kumpas ile et kalınlığı toleranslarını doğrulamak ve hazır olan hassas parçaları vakumlu steril ambalajlara koyup ahşap kasalara istiflemekti. Saatlerce sıcak fırınların karşısında durmaktan yüzü kızarır, neşter tutmaktan parmak boğumları titrer ve metal buharı genzini yakarak gözlerini sızlatırdı.

Pelin’in tek hayali, İstanbul Teknik Üniversitesi Metalurji ve Malzeme Mühendisliği Bölümü’nü kazanarak döküm teknolojileri, malzeme bilimi ve ağır sanayi imalatı üzerine uzmanlaşan bir mühendis olmaktı. Ambalaj tezgahının karşısındaki beton kolona Fizik ve Kimya özet kartlarını asmıştı. Bir yandan iki eliyle ağır çelik parçaların çapaklarını temizlerken, gözleriyle duvardaki termodinamik, kristal yapı analizi ve analitik geometri denklemlerini takip eder, zihninden işlemleri yapmaya çalışıyordu. Preslerin çıkardığı ritmik gürültüyü zihnini odaklamak için bir tempoya dönüştürmüştü.

O gece, İkitelli’deki bir otomotiv yan sanayi fabrikası için acilen sevk edilecek yüz adetlik özel çelik piston setinin son kontrolü, çapak temizliği ve ambalajlanması bitirilmek zorundaydı. Atölye sorumlusu rahatsızlanıp erken ayrılınca tüm yük Pelin’e kaldı. Saatlerce duman ve metal tozunun ortasında parçaları tek tek kontrol etti, çapaklarını sıyırdı ve özel ahşap kasalara istifledi. Gece saat yarımı gösterdiğinde ambalajlama ancak bitti. Üstü başı döküm tozu ve ağır fabrika kokar halde binayı kilitledi. İkitelli metro istasyonuna doğru yürürken esen soğuk poyraz yüzüne çarptı; ama Pelin, bu koca şehrin zorluklarına rağmen kendi kaderini çelik bir iradeyle şekillendirdiğini çok iyi biliyordu.