Kasım ayının sonuna yaklaşırken Marmara’dan yükselip düzlüklere doğru ilerleyen ıslak ve keskin rüzgar, akşamüstü ışıkları yanarken Aydınlı’nın asfalt zemininde parmakları çabucak sertleştiren kuru bir serinlik bırakırdı. Cansu (21), gemi makineleri işletme mühendisliği bölümü ikinci sınıf öğrencisiydi; sabah erken saatlerde Pendik’teki daracık aile evinden çıkıp iki araç değiştirerek ulaştığı kampüsteki yardımcı makineler ve akışkan transferi dersleri biter bitmez, çizim defterini ve hesap makinesini çantasına toplayıp bu eski ofise koşardı. Evdeki kira ve doğalgaz faturalarına destek olabilmek, kendi dönemlik laboratuvar ve çıktı giderlerini de çıkarabilmek için öğleden sonra saat üçten akşam dokuz buçuğa kadar burada ofis sekreteri ve ikmal kayıt sorumlusu olarak çalışırdı.
Ofis, büyük caddelerdeki cam cepheli modern bürolardan uzak; zemininden hafif bir serinlik yükselen, duvarlarında tank doluluk çizelgeleri, parça kod listeleri ve eski irsaliye klasörleri bulunan, dışarıdaki trafik uğultusunun ve depo forkliftlerinin boğuk sesinin pencerelerden sızdığı sade bir odaydı. Cansu’nun masası, arka avluya bakan ama eski kasasından hafif rüzgar sızan pencerenin hemen önündeydi.
O gün ofiste gece vardiyasında rıhtımdaki gemilere gönderilecek sızdırmazlık contaları, basınç sensörleri ve yedek filtrelerin seri ve adet eşleştirmelerinde ciddi bir aksaklık çıkmıştı. Farklı çap ve sıcaklık dayanımına sahip parçaların depo çıkış fişleri, gün içinde yapılan son dakika vardiya revizyonlarının ve stok düşümlerinin listelere eksik işlenmesi nedeniyle birbirine girmişti. Ofisin sert, sabırsız ve gözü saatte olan müdürü Galip Bey, elindeki buruşuk çıkış fişini masaya bırakırken öfkeli bir ses tonuyla bağırdı:
“Cansu Hanım, o parça kodlarıyla gece vardiyası teslimat fişlerini saat beşe kadar netleştirip rıhtım şefine teslim etmezseniz, gemi bakımları aksar! Yanlış veya geç giden malzemenin rıhtım bekleme masrafını senin stajyer maaşından karşılayamayız, hatayı derhal çözün!”
Cansu, ekrandaki parça kodlarını, ölçü sütunlarını ve teslim saatlerini tek tek kontrol ederken sabahki derslerden kalan yorgunluğun gözlerine çöktüğünü hissetti. Odadaki küçük elektrikli ısıtıcı akşam saatlerinde odanın tamamını ısıtmaya yetmiyor, özellikle pencere tarafındaki serinlik kendini iyice belli ediyordu. Sabah evden aceleyle çıktığı için kahve içmeye vakti olmamıştı; çantasından çıkardığı kuru simidi termosundan doldurduğu ılık bitki çayıyla yiyerek akşam mesaisini tamamlamaya çalışıyordu.
Genç kızı asıl zorlayan, yarın bir gün denizcilik tesislerinde daha güvenli ve düzenli bakım sistemleri kuran bir mühendis olmayı isterken, bu serin odada yetişmeyen kayıtların baskısı altında yorulmak ve zaman kaybetmekti. Saat dokuzu geçe ofisin kapısını kilitleyip karanlık ve rüzgarlı sokaktan durağa yürürken rüzgar paltosunu yoklasa da, çantasındaki mühendislik defterine tutunarak kendi emeğiyle ayakta duracağı günlerin umudunu diri tutuyordu.
Kaynaklar
Bilgileri güncel ayrıntılarıyla doğrulamak için kaynak sayfalarını ziyaret edebilirsiniz.