Kartal’ın akşamüstü saatlerinde yoğunlaşan sahil trafiği, korna sesleri ve sanayi bölgesinden yükselen metal gıcırtıları, Doğa (21) için günün dinlenme vaktinin değil, en zorlu mesaisinin başlangıcıydı. Çevre mühendisliği bölümünde okuyan genç kız, sabah erken saatlerde Maltepe’deki daracık öğrenci evinden çıkıp katıldığı atık yönetimi ve kimya laboratuvarı derslerinden çıkar çıkmaz, üzerindeki önlüğü çantasına sığdırmaya çalışarak soluğu bu gürültülü geri dönüşüm tesisinde alıyordu. Memleketindeki iki küçük kardeşinin okul masraflarına yetişebilmek ve geçirdiği rahatsızlık sonrası çalışamayan babasının yükünü omuzlayabilmek için, öğleden sonra saat üçten akşam dokuz buçuğa kadar burada kantar sekreteri ve evrak takip sorumlusu olarak çalışmak zorundaydı.
Ofis, aşağıda çalışan dev metal kesim makaslarının ve kamyon kantarlarının çıkardığı kesintisiz uğultuyla sarsılan, duvarları metal analiz raporları, lisans belgeleri ve paslı anahtarlarla dolu havasız bir mekandı. Doğa’nın masası, doğrudan kantar alanına bakan sürgülü cam bölmenin hemen önündeydi ve pencere her açıldığında içeri dolan keskin pas, mazot ve demir tozu kokusu boğazını yakıyordu.
Bugün tesiste tam anlamıyla bir evrak krizi yaşanıyordu. Büyük bir otomotiv fabrikasından çıkan tonlarca ağırlıktaki alüminyum ve bakır hurdaların ulusal atık taşıma formları, kantar tartım fişleri ve çevre lisansı beyannameleri birbirine karışmıştı. Tesis sahibi Rüstem Bey, elindeki yağ lekeli tartım pusulasını masaya fırlatırken sinirden kızarmış bir yüzle bağırdı:
“Doğa Hanım, o gün boyu giren kamyonların plaka numaralarıyla kantar ağırlık fişlerini tek tek düzeltip gece yarısı Bakanlık sistemine girmezsen yarın sabah denetimde tesisi mühürlerler! Yanlış kesilen her irsaliyenin cezasını senin maaşından keserim!”
Doğa, ekrandaki binlerce kilogramlık tonaj tablolarını kontrol ederken, bir yandan da dışarıda sıra bekleyen sabırsız tır şoförlerinin getirdiği kirli sevk irsaliyelerini teslim alıp mühürlemeye çalışıyordu. Sabahlardan beri okulda ayakta deney yapmaktan sızlayan beline keskin bir ağrı saplanmış, klavyenin tuşlarına basan parmakları yorgunluktan titremeye başlamıştı. Akşam saatlerine doğru tesisteki elektrikli ısıtıcı şalter attırdığı için kapatılınca ofis hızla soğumaya başlamış, Doğa omuzlarına kalın bir yün hırka atmak zorunda kalmıştı. Öğle yemeği yemeye fırsat bulamadığı için çekmecesinde sakladığı birkaç bayat bisküviyi soğuk suyla yutarak açlığını bastırmaya çalışıyordu.
Asıl zorluk ise mesai bittiğinde başlayacaktı. Saat onu geçe tesisin dik demir merdivenlerinden inip Kartal’ın soğuk akşam ayazına çıktığında, önünde Maltepe’ye kadar yürüyeceği uzun ve rüzgarlı bir sahil yolu ve ardından evde sabaha kadar tamamlayacağı bir su arıtma projesi ödevi vardı. Sokak lambalarının titrek ışığı altında durağa doğru yürürken denizden esen sert rüzgar yüzünü yaksa da, o bir gün kendi çevre danışmanlık firmasını kuracağı hayaline sımsıkı sarılarak karanlığın içinde yoluna devam etti.
Kaynaklar
Bilgileri güncel ayrıntılarıyla doğrulamak için kaynak sayfalarını ziyaret edebilirsiniz.