Şile Tombul Memeli Escort Yağmur

Şile’nin kasım ayının sonlarına doğru Karadeniz’in hırçın sularından kopup gelen o vahşi ve tuzlu poyrazı, ikindi vakti güneşin erkenden bulutların ardına gizlenmesiyle birlikte kasabayı adeta şehirden kopuk, ıssız bir sürgün yerine çevirirdi. Yağmur (22), deniz ve liman işletmeciliği bölümü son sınıf öğrencisiydi; sabah erken saatlerde Ümraniye’deki daracık aile evlerinden çıkıp saatlerce süren otobüs yolculuğuyla ilçedeki meslek yüksekokuluna ulaşıyor, dersleri biter bitmez soluğu liman yolundaki bu taş binanın içindeki ofiste alıyordu. Kalp ameliyatı geçiren babasının ilaç masraflarını karşılayabilmek ve kendi bitirme tezi masraflarını denkleştirebilmek için, öğleden sonra saat ikiden akşam sekiz buçuğa kadar burada seyir sekreteri ve telsiz log kayıt sorumlusu olarak çalışıyordu.

Ofis, modern plazaların o sıcak ve korunaklı dünyasından fersah fersah uzaktı; duvarları okyanus haritaları, eski pusula modelleri, acil durum telsiz kodları ve paslanmış çelik halat numuneleriyle dolu, içerisine ağır bir deniz tuzu, mazot ve küflü kağıt kokusunun sinmiş olduğu soğuk bir mekandı. Yağmur’un masası, doğrudan kuzeyden esen fırtınayı karşılayan eski çift kanatlı ahşap pencerenin hemen önündeydi.

Bugün bölgede patlak veren şiddetli bir Karadeniz fırtınası yüzünden sahil tamamen sis ve dev dalgalar altında kalmıştı. Kıyı emniyeti merkezinden gelen acil bir talimatla, bölgedeki tehlikeli sularda seyreden gemilere gönderilecek olan seyir uyarı telgrafları, fener arıza raporları ve kurtarma botu akaryakıt sarfiyat listelerinin mesai bitimine kadar bakanlık sistemine bildirilmesi gerekiyordu. Ancak fırtına yüzünden ilçenin elektrik ve internet hatları sürekli kesiliyor, ofisteki eski bilgisayarlar kilitleniyordu. Büro şefi Kaptan Haydar Bey, sırılsıklam olmuş muşamba yağmurluğunu çıkarırken sert bir ses tonuyla seslendi:

“Yağmur Hanım, hatlar yine çöktü ama Ankara’daki kıyı emniyet müfettişleri günlük seyir raporlarını bekliyor! Manuel mors defterinden şifreli sinyal kayıtlarını tek tek çıkarıp cep telefonunun internetiyle merkeze bildirmezsen bütün deniz trafiği tehlikeye girer!”

Yağmur, masasının üzerine koyduğu pilli sarı bir kamp lambasının titrek ışığı altında, soğuktan moraran parmaklarıyla klavyeye dokunurken gözyaşlarını içine akıtıyordu. Binanın bu cephesi denizden gelen nemi tamamen emdiği için içerisi dışarıdan daha soğuktu; sırtındaki kalın kazağa rağmen kemiklerine kadar titriyordu. Sabah evden çıkarken kahve içmeye bile vakti olmamıştı; çantasının kenarında bulduğu kuru ekmeği soğuk suyla yutarak karnını doyurmaya çalışıyordu.

Genç kızın omuzlarındaki yük sadece bu iş stresi değil, denizcilik sektöründe tutunmaya çalışırken ailesine karşı duyduğu sorumluluğun getirdiği çaresizlikti. Akşam mesai bitip de taş binanın ağır kapısını kilitleyip ana yoldaki son otobüs durağına doğru yürürken, fırtınanın uğultusu kulaklarında çınlıyor, ama o başını dik tutarak yarınki liman yönetimi sınavının formüllerini zihninde tekrarlamaya ve kendi yolunu aydınlatmaya devam ediyordu.