Maltepe sahilinin rüzgârlı ve karanlık akşamına Boğaz’ın sert poyrazı karışırken, E-5 kenarındaki meslek lisesinin çıkış zili çaldı. On yedi yaşındaki Reyhan, okul önlüğünün üzerine geçirdiği eski kabanın fermuarını çene altına kadar çekip sırt çantasının askılarını omuzlarında sıkıca kavradı. Sınıf arkadaşlarının sahildeki çay bahçelerine doğru ilerleyen neşeli adımlarına katılmayarak, adımlarını balıkçı teknelerinin ve yedek parçacıların sıralandığı, gres yağı ile deniz tuzu kokan dar sokaktaki eski bir atölyeye çevirdi.
Reyhan, iki yıl önce babasını bir tersane vinci kazasında kaybettikten sonra felçli babaannesi ve ortaokula giden küçük kardeşiyle yaşam mücadelesi veriyordu. Evin birikmiş kirasını ödemek ve babaannesinin her ay katlanan ilaç harcamalarını karşılayabilmek için hafta içi her gün ders bitiminde Maltepe sahilindeki bu deniz motoru rektefiye ve zımpara atölyesinde çalışıyordu.
Atölye; dairesel tel fırçaların tiz gürültüsü, motor yağı, tiner ve ağır döküm demir kokusuyla kaplı basık bir mekândı. Reyhan’ın görevi; sökülen piston ve silindir bloklarının üzerindeki kurumları ve zift tabakalarını basınçlı mazotla yıkamak, yüzeydeki pürüzleri el matkabına takılı zımpara taşlarıyla temizlemek, pırıl pırıl olan döküm parçaları yağlayıp paketleme tahtalarına dizmekti. SaatlerceMazot ve tiner kokusu solumak genzini yakar, ağır demir blokları taşımaktan kollarında derman kalmaz ve zımpara çapakları yüzünden ellerinde sızlayan kesikler oluşurdu.
Reyhan’ın tek amacı ise İstanbul Teknik Üniversitesi Gemi İnşaatı ve Gemi Makineleri Mühendisliği Bölümü’nü kazanarak kendi denizcilik atölyesini açmaktı. Zımpara tezgahının hemen arkasındaki beton kolona şeffaf bantla sabitlediği YKS Fizik ve Matematik-2 özet föylerine bakarak çalışırdı. Bir yandan iki eliyle ağır piston bloğunu tel fırçaya tutarken, bir yandan da göz ucuyla moment, vektör ve integral sorularını zihninden adımlıyordu. Arkadaşları sıcak evlerinde test çözerken, o, mazot kokusu ve metal çapaklarının ortasında geleceğini tırnaklarıyla kazıyordu.
O akşam, limanda bekleyen bir yük motoruna yetiştirilmesi gereken yirmi adet silindir kapağının temizliği ve zımparalanması son ana kaldı. Atölye ustası yedek parça almaya gidince tüm yıkama, zımparalama ve kasalama işi Reyhan’ın omuzlarına bindi. Gece saat onu geçtiğinde elleri soğuktan ve mazottan hissizleşmiş, bacakları yorgunluktan titriyordu. Atölyenin ağır demir kepengini kapatıp Maltepe Marmaray Durağı’na doğru yürürken cebindeki günlük yevmiyesi ve çantasındaki bitirilmiş test fasikülüyle İstanbul’un dondurucu gecesinde kendi geleceğini inşa etmenin gururunu taşıyordu.
Kaynaklar
Bilgileri güncel ayrıntılarıyla doğrulamak için kaynak sayfalarını ziyaret edebilirsiniz.