Sonbaharın ilk soğukları Galata’nın dar, taş sokaklarına çökerken Elif, sırtında ağırlaşan çanta ve elindeki son fırça darbeleri kurumamış tablolarıyla yürüyordu. Mimar Sinan’da resim bölümü son sınıf öğrencisiydi. İstanbul'a iki yıl önce büyük umutlarla gelmişti ancak tarihi bir yarımada şehri, dışarıdan göründüğü kadar masalsı değildi.
Bursunun kesilmesiyle birlikte Galata Kulesi’nin gölgesindeki o küçücük bodrum katı odasının kirasını ödemek iyice imkânsız hale gelmişti. Ev sahibi her sabah kapıya dayanıyor, sokak müzisyenlerinin ve turistlerin neşeli sesleri arasında Elif’in zihninde sadece ödenmemiş faturaların yankısı dolaşıyordu. Tablolarını Sanatçılar Parkı’nda ya da Galata çevresindeki galerilere satmaya çalışsa da kimse tanınmamış bir öğrencinin eserlerine dönüp bakmıyordu bile.
O gün, son çaresi olarak hazırladığı portfolyoyu Çukurcuma’daki eski bir galeriye götürmeye karar verdi. Yağmur hafif hafif çiselemeye başlarken, yürürken ıslanan tuval kumaşlarını korumak için montunu üzerlerine örttü. Yokuş yukarı çıkarken ayağı kaydı, elindeki en güvendiği manzara resmi çamurlu su birikintisine düştü. Renkler birbirine karıştı, haftalar süren emek bir saniyede silindi gitti.
Elif, sokağın ortasında dizlerinin üstüne çöktü. Yağmur damlaları yüzünden süzülürken ağlayıp ağlamadığını kendi bile anlayamıyordu. Tam her şeyi bırakıp memlekete dönme fikri zihnini kaplamışken, çamurlu resmin hemen yanına bir çift eski kundura yanaştı. Galerinin yaşlı sahibi, elinde şemsiyesiyle duruyordu.
Yaşlı adam resmi çamurdan kaldırdı, bozulan renklere uzun uzun baktı ve tebessüm etti: "İstanbul insanı önce kırar kızım, sonra o kırıklardan nasıl yeni bir renk yaratacağını izler. Bu çamurlu tuval bile şu an yaşayan bir şehir gibi..."
Kaynaklar
Bilgileri güncel ayrıntılarıyla doğrulamak için kaynak sayfalarını ziyaret edebilirsiniz.