Tuzla’nın kasım ayının sonlarına doğru sanayi bölgesinin açık arazisinden sökün edip gelen o keskin ve dondurucu poyraz rüzgarı, geniş bulvarlarda insanı iliklerine kadar titizlikle dondururdu. Merve (22), inşaat mühendisliği bölümü son sınıf öğrencisiydi; sabah erken saatlerde Pendik’teki daracık aile evinden çıkıp iki farklı otobüs aktarmasıyla ulaştığı kampüsteki çelik yapılar ve yapı mekaniği laboratuvarı dersleri biter bitmez, çalışma botlarını giyip koşturarak bu sanayi binasının yolunu tutuyordu. Geçirdiği kaza sonrası çalışamayan babasının fizik tedavi masraflarını karşılayabilmek ve kendi bitirme tezi simülasyon programlarının lisans ücretini denkleştirebilmek için, öğleden sonra saat üçten akşam dokuz buçuğa kadar burada sevkiyat sekreteri ve irsaliye kontrol sorumlusu olarak çalışıyordu.
Ofis, dışarıdaki dev kamyonların ve pres makinelerinin çıkardığı kesintisiz sarsıntıyı ve gürültüyü doğrudan içine alan, duvarları çelik konstrüksiyon projeleri, uluslararası nakliye şemaları ve antrepo faturalarıyla dolu, havasız ve basık bir mekandı. Merve’nin masası, doğrudan merdiven boşluğuna açılan ağır demir kapının hemen yanındaydı; kapı her açıldığında içeri dolan dışarının buz gibi havası genç kızın sırtına bıçak gibi saplanıyordu.
Bugün atölyede tam anlamıyla bir ihracat ve tedarik krizi yaşanıyordu. Romanya’daki bir endüstriyel tesis projesi için acilen üretilip tırlarla sınıra gönderilmesi gereken özel çelik kirişlerin gümrük menşei şehadetnameleri, ağırlık tartım fişleri ve kalite kontrol raporları, ana bilgisayarın ani bir voltaj dalgalanmasıyla çökmesi sonucu birbirine girmişti. Atölyenin sert mizaçlı ve öfkeli müdürü Kenan Bey, elindeki yağlı kalemle masaya hafifçe vurarak sinirli bir ses tonuyla bağırdı:
“Merve Hanım, o çelik profillerin uluslararası gümrük beyannamesi düzeltmelerini saat beşe kadar lojistik otomasyon sistemine girip gümrük müşavirliğine onaylatmazsanız, tırlar kapıdan çıkamaz! Şirketin yiyeceği devasa gecikme cezasını senin stajyer maaşından keseriz, hatayı derhal çözün!”
Merve, ekrandaki sonsuz Excel veri satırlarına bakarken gözlerinin karardığını hissetti. Binanın kaloriferleri yine yanmıyordu ve masasının altındaki cılız elektrikli ısıtıcı soğuğu kırmaya yetmiyordu; parmak uçları soğuktan uyuşmuştu. Sabah evden çıkarken kahve içmeye bile vakti olmamıştı; çantasının kenarında bulduğu kuru ekmek parçasını ılık suyla yutarak karnını doyurmaya çalışıyordu.
Genç kızın içini asıl acıtan şey, kendi elleriyle devasa ve güvenli yapılar tasarlayıp geleceğe imza atmayı hayal ederken, bu tozlu ve soğuk sanayi bürosunda başkalarının ticaret kavgalarının evrak yükü altında tükenmek zorunda kalmasıydı. Saat dokuzu geçe atölyenin demir kapısını kilitleyip karanlık sanayi sokaklarından otobüs durağına doğru yürürken, rüzgar paltosunun yakasından içeri doluyor, ama o çantasındaki inşaat mühendisliği notlarına sımsıkı sarılarak geleceğini kendi elleriyle kuracağı günlerin hayaline tutunmaya devam ediyordu.
Kaynaklar
Bilgileri güncel ayrıntılarıyla doğrulamak için kaynak sayfalarını ziyaret edebilirsiniz.