Bayrampaşa Sanayi Sitesi’nin beton blokları arasına çöken kış karanlığında, bölgedeki lisenin son ders zili çaldı. On yedi yaşındaki Hande, okul ceketinin yakasını kaldırıp çantasının askılarını omuzlarına sabitledi. Sınıf arkadaşlarının yakındaki alışveriş merkezine gitme planlarına katılmayarak, adımlarını otoban bağlantı yoluna paralel uzanan, matbaa ve ambalaj atölyelerinin dizildiği geniş caddeden aşağıya çevirdi.
Hande, iki yıl önce babasını kaybettikten sonra işitme engelli annesi ve ilkokula giden küçük kardeşiyle yaşam mücadelesi veriyordu. Evin birikmiş kirasını ödemek ve kardeşinin beslenme çantasına koyacak bir şeyler alabilmek için hafta içi her gün ders bitiminde Bayrampaşa’daki üç katlı bir matbaanın en alt katında çalışıyordu.
Çalıştığı alan; yoğun mürekkep kokusu, tiner, koli bandı ve mukavva tozunun havada asılı kaldığı, gün ışığı görmeyen bir sığınaktı. Hande’nin görevi; dev giyotin makinelerinden çıkan oluklu mukavvaları kırmadan toplamak, kenarlarını tel zımba presleriyle mühürlemek, ellişerli demetler halinde koli bantlarıyla bağlayıp paletlere istiflemekti. Saatlerce ağır mukavva bloklarını taşımaktan kollarında derman kalmaz, mukavva kenarlarının sürtünmesi yüzünden parmak boğumlarında derin ve sızlayan kâğıt kesikleri oluşurdu.
Hande’nin en büyük amacı ise Marmara Üniversitesi İşletme Bölümü’nü kazanıp ileride kendi lojistik firmasını kurmaktı. Zımba tezgahının hemen arkasındaki beton kolona şeffaf bantla yapıştırdığı matematik ve Türkçe paragraf özet föylerine bakarak çalışırdı. Bir yandan elindeki zımba presini seri hareketlerle kullanırken, bir yandan da göz ucuyla türev ve integral soru kalıplarını zihninden adımlıyordu. Arkadaşları evlerinde test çözerken, o, mukavva tozlarının ve gürültünün ortasında geleceğini tırnaklarıyla kazıyordu.
O akşam, zincir bir market grubuna yetiştirilmesi gereken iki bin adet özel boy kargo kutusunun zımbalanması ve ambalajlanması son ana kaldı. Vardiya ustası sevkiyat tırını yönlendirmek için ayrılınca, tüm sayım ve paletleme işi Hande’nin üzerine yıkıldı. Gece saat onu geçtiğinde elleri kâğıt kesiklerinden sızlamaktan hissizleşmişti. Matbaanın ağır demir kepengini kapatıp metrobüs durağına doğru yürürken bacakları yorgunluktan titriyordu; ancak cebindeki günlük yevmiyesi ve çantasındaki bitirilmiş test fasikülüyle İstanbul’un dondurucu gecesinde kendi geleceğini inşa etmenin gururunu taşıyordu.
Kaynaklar
Bilgileri güncel ayrıntılarıyla doğrulamak için kaynak sayfalarını ziyaret edebilirsiniz.