Kartal Escort Ceren

Kartal’ın sahil şeridindeki eski balıkçı barınağının hemen karşısında, yıllara meydan okuyan iki katlı ahşap ağırlıklı bir binaydı burası. Ceren (23), Pendik’teki evinden her sabah yürüyerek ya da kısa bir minibüs yolculuğuyla buraya geliyor; denizin ve mazotun o sert, tuzlu kokusunu içine çekerek işe başlıyordu.

Ceren, açık liseden mezun olduktan sonra kendi ayakları üzerinde durabilmek için bu küçük ve eskimiş gümrük acentesinde sekreter olarak iş bulmuştu. Buradaki işler, Ataşehir’in plazalarındaki dijital dünyaya hiç benzemiyordu; her şey manuel, el emeği ve daktilo ile yürüyen bir düzeneğe sahipti.

Bugün hava son derece kasvetliydi; Marmara Denizi’nin üzerinden gelen koyu gri bulutlar, sahili neredeyse tamamen görünmez kılarken, şiddetli lodos binanın teneke çatısını fırtına gibi dövüyordu. Denizden sıçrayan tuzlu damlalar ofisin küçük pencerelerini tamamen tuzla kaplamıştı.

“Ceren, evladım! Adliye sevkiyatı için gereken o son mühürlü manifestoyu bulamazsak gemi limandan kalkamaz. Gümrük memuru kapıda bekliyor!”* diye bağırdı yaşlı acente sahibi İsmail Efendi, kalın kabanına sarınarak içeri girerken.

Ceren, ahşap masasının üzerindeki sararmış klasörlerin arasında hızla ellerini gezdirdi. Ofisin tek ısı kaynağı olan dökme demir sobanın çıkardığı çıtırtılar, dışarıdaki dalga sesine karışıyordu. Genç kızın parmakları soğuktan titriyordu çünkü binanın yalıtımı zayıftı ve lodos cam çerçevelerdeki boşluklardan içeri ıslak bir soğuk üflüyordu. Bir yandan eski tip evrakları tasnif ediyor, bir yandan da tel çeşmeden doldurduğu ibrikle sobanın üzerindeki çaydanlığı tazeliyordu.

Ceren’in omuzlarındaki yük sadece iş stresi değil, aynı zamanda ailesinin geçim sıkıntısıydı. Hastalanan babasının ilaç masraflarını karşılayabilmek için bu küçük büroda fazladan mesaiye kalmak zorundaydı. Akşam saatlerinde karanlık sahil yolundan eve yürürken, denizin dalgalarının karanlıkta çıkardığı o tok uğultu, sanki onun içindeki bitmek bilmeyen direniş hissine eşlik ediyordu. Kağıtların arasında geçen uzun bir günün ardından Ceren, elindeki yıpranmış not defterini çantasına koydu ve karanlık sokakta evinin yolunu tuttu.