Nehir’in Çift Hayatı

Büyükdere sahilindeki tarihi çınar altındaki bankta oturan Nehir, Sarıyer kıyılarından Boğaz’a çöken akşam sisini ve suyun yüzeyinde kırılan cılız ışık yansımalarını izliyordu. Dizlerinin üzerindeki biyomedikal optik ve lazer teknolojileri ders notları, yıpranmış sırt çantası ve elindeki karton bardak çayıyla dışarıdan bakan kimse için Koç Üniversitesi’nde okuyan sıradan bir öğrenciden farksızdı. Oysa gün çekilip sokak lambaları ıslak asfaltı aydınlatmaya başladığında, bu mütevazı profil tamamen farklı bir kimliğe devrediyordu.

Anadolu’nun küçük bir kasabasından büyük umutlarla geldiği bu devasa şehirde, fırlayan ev kiraları, ağır laboratuvar ve optik simülasyon masrafları ve yalnızlık Nehir’i kısa sürede çaresiz bir noktaya getirmişti. Okulunu bitirebilmek ve kimseye yük olmadan kendi ayakları üzerinde durabilmek adına girdiği bu yol; dışarıdakiler için tek bir yaftayla geçiştirilen, fakat içeriden yürütmesi müthiş bir irade ve soğukkanlılık gerektiren ağır bir sınava dönüşmüştü.

Gündüzün Sessizliği, Gecenin Maskeleri

Nehir’in yaşamı iki ayrı dünya arasında bıçak gibi kesilmişti. Gündüzleri kütüphanede saatlerce fotonik kristaller ve kanser teşhisinde lazer spektroskopisi üzerine eğilip arkadaş ortamlarında göze batmamayı tercih eden o çekingen kadın; gece çöktüğünde Çayırbaşı’ndaki küçük dairesinde hazırlanır, şık elbisesi ve kendinden emin duruşuyla şehrin ışıltılı hayatına adım atardı.

O gece Yeniköy’de lüks bir yalının özel dairesinde buluştuğu kişi, uluslararası bir biyoteknoloji ve medikal cihaz holdingini yöneten fakat başarının getirdiği ağır izolasyon içinde kaybolmuş orta yaşlı bir adamdı. Nehir bu işte geçen süre boyunca çok önemli bir gerçeği kavramıştı: Karşısındaki insanlar yüksek ücretler ödeyerek aslında sadece fiziksel bir yakınlık değil, yargılanmayacakları, rol yapmaktan kurtulabilecekleri geçici bir "yargısız alan" satın alıyorlardı. Dinlenilmek ve maskesiz kalabilmek, onlar için en büyük ihtiyaçtı.