Üsküdar’da geceler sessiz değildir; sadece sesler daha derine gizlenir. Denizden gelen hafif uğultu, uzaktan geçen vapurların homurtusu ve arada bir çınlayan ayak sesleri… Leyla, bu seslerin arasında yürümeye alışmıştı. Yirmi bir yaşındaydı ama omuzlarında taşıdığı yük, onu olduğundan çok daha büyük gösteriyordu.
www.anadoluescortlari.com
Leyla bu semte bilerek gelmemişti. Hayat onu buraya sürüklemişti. Çocukluğu boyunca ev kelimesi, güven değil, gerginlik anlamına gelmişti. Babası sert, annesi sessizdi. Leyla, evdeki suskunluğun içinde büyürken erken yaşta çalışmaya başlamıştı. Okulu bırakması gerektiğinde kimse ona “dur” dememişti. Zaten kimse pek bir şey dememişti hayatı boyunca.
İstanbul’da tutunmak zordu. Üsküdar’da önce bir bodrum katı paylaştı, sonra bir başkasının yanına sığındı. Garsonluk yaptı, çağrı merkezinde www.anadoluescortlari.com çalıştı, gündelik işlere gitti. Ama kazandığı para, hep bir adım geride kaldı. Kira arttı, borçlar birikti, umutlar inceldi. Leyla, çaresizliğin insanı ne kadar sessiz bir şekilde köşeye sıkıştırdığını işte o zaman anladı.
Bu hayata girişi ani olmadı. Önce bir teklif, sonra bir “sadece bu seferlik” düşüncesi… Leyla, her adımda biraz daha kendinden uzaklaştığını www.anadoluescortlari.com fark ediyordu ama duracak gücü yoktu. İnsan bazen yanlış bir yolda olduğunu bilir; yine de yürür. Çünkü durmak, düşmekten daha korkutucudur.