Ataşehir geceleri sessiz görünürdü ama aslında hiç susmazdı. Plazaların camlarında yanan ışıklar, uyumayan bir şehrin kalp atışları gibiydi. Elif, bu ışıkların altında yürürken kendini çoğu zaman bir gölge gibi hissederdi. Kimse ona gerçekten bakmazdı; bakanlar ise onu görmezdi.
www.anadoluescortlari.com
Elif yirmi üç yaşındaydı. İstanbul’a ilk geldiğinde hayatının bu noktaya geleceğini asla düşünmemişti. Küçük yaşta annesini kaybetmiş, babasıyla ise yıllardır görüşmemişti. Lise bittikten sonra “çalışıp para biriktireceğim” diyerek İstanbul’a gelmişti. Ataşehir’de bir emlak ofisinde çaycılıkla başlamıştı işe. Gün boyu insanlara gülümseyip akşam eve döndüğünde yorgunluktan konuşacak hâli kalmıyordu.
www.anadoluescortlari.com
Zamanla işler değişti. Ofis kapandı, işsiz kaldı. Ev kirası, faturalar ve borçlar Elif’in nefesini kesmeye başladı. Başlarda temizlik işlerine gitti, kısa süreli işlerde çalıştı ama yetmedi. Ataşehir pahalıydı; burada ayakta kalmak, güçlü olmayı değil, çaresizliği öğrenmeyi gerektiriyordu.
www.anadoluescortlari.com
Bu hayata sürüklenmesi bir karar değil, bir yorgunluktu. Sürekli “biraz daha dayan” demekten yorulmuştu. Elif kendini suçladı, utandı, saklandı. Geceleri Ataşehir’in arka sokaklarında yürürken, gündüzleri ona yukarıdan bakan plazaların geceleri ne kadar soğuk olduğunu fark etti. İnsanlar geceleri daha hızlı geçiyor, kimse kimseyi tanımak istemiyordu.