Kadıköy’de geceler hiçbir zaman tam karanlık olmazdı. Sokak lambaları, vitrin ışıkları ve açık kalan mekânlardan sızan sesler, geceyi sürekli www.anadoluescortlari.com uyanık tutardı. Dilan bu ışıkların altında yürümeye alışmıştı. Yirmi beş yaşındaydı ama omuzlarında taşıdığı yük, onu olduğundan daha yaşlı gösteriyordu. Kalabalığın içinde tek başına kalmayı öğrenmişti.
Dilan İstanbul’a geldiğinde Kadıköy’ü bir başlangıç noktası olarak görmüştü. Renkli duvar yazıları, özgürlük hissi veren sokaklar ve kimsenin kimseyi fazla sorgulamadığı havası ona iyi gelmişti. İlk zamanlar bir kafede çalışmış, gündüzleri kahve servis edip akşamları yorgun argın eve dönmüştü. Hayat zor olsa da kontrol altındaydı. Kendi parasını kazanıyor, küçük de olsa hayaller kurabiliyordu.
Sonra işler bozuldu. Kafe kapandı, ev arkadaşı şehirden taşındı, kira tek başına altından kalkılamaz bir yük haline geldi. Dilan iş aradı, görüştü, bekledi. Bekledikçe umut azaldı. Günler geçtikçe seçenekler daraldı ve sonunda kendini hiç istemediği bir hayatın içinde buldu. Bu onun hayali değildi, planı hiç olmamıştı. Sadece hayatta kalma çabasıydı.
www.anadoluescortlari.com Kadıköy geceleri Dilan’a hem tanıdık hem yabancı gelirdi. Eğlenen insan kalabalıkları arasında yürürken bazen görünmez olurdu, bazen de fazla görünür. En zor olanı da buydu. Çünkü kimse onun içindeki sessizliği, korkuyu ve hâlâ tükenmemiş olan umudu görmüyordu. Oysa Dilan eskiden fotoğraf çekmeyi severdi. Telefonunda hâlâ çektiği sokak lambaları, boş banklar ve deniz fotoğrafları duruyordu.
www.anadoluescortlari.com
Eve döndüğünde küçük odasında pencereyi açar, uzaktan gelen vapur seslerini dinlerdi. O sesler ona başka hayatları hatırlatırdı. Gidip gelenleri, bekleyenleri… Kendine sık sık “Bu benim son durağım değil” derdi ama buna inanmak her zaman kolay olmazdı.