Kartal’ın arka mahallelerinde sabahlar erken başlardı. Servis kornaları, simitçilerin sesi ve henüz uykusunu alamamış insanlar… Derya, bu seslerin arasında uyanırdı. Kaldığı ev, eski bir apartmanın giriş katındaydı. Penceresi neredeyse www.anadoluescortlari.com kaldırım hizasındaydı; insanlar geçerken ayakkabılarını, bazen de aceleyle atılmış bakışlarını görürdü. Hayatı da biraz böyleydi: hep yerden, hep aşağıdan izlenen bir yerden.
Derya yirmi beş yaşındaydı. Aynaya www.anadoluescortlari.com baktığında hâlâ genç bir yüz görüyordu ama gözleri yaşından büyüktü. Kartal’a ilk geldiğinde her şeyin bu kadar zor olacağını bilmiyordu. “Çalışırım, tutunurum,” demişti kendine. Bir süre gerçekten de öyle oldu. Depoda çalıştı, sonra bir kuaförde çıraklık yaptı. Ama işler yolunda gitmeyince, hayat onu yavaş yavaş köşeye sıkıştırdı.
En zor olan, tek bir yanlış karar değildi. En zor olan, yanlışsız bir çıkış bulamamaktı. Borçlar arttı, kapılar kapandı. Derya kendini, hiç hayal etmediği bir hayatın içinde buldu. Bu hayatı seçtiğini söyleyenler oldu, ama kimse ona hangi seçeneklerin elinden alındığını sormadı.
Kartal geceleri farklı bir yüzünü gösterirdi. Sahil ışıl ışılken, birkaç sokak ötede karanlık daha ağırdı. Derya bu sokaklarda yürürken kendini görünmez www.anadoluescortlari.com yapmayı öğrenmişti. Sessiz adımlar, kısa bakışlar, fazla soru sormamak… Hayatta kalmanın kuralları vardı ve o bu kuralları ezbere biliyordu.